ஓணத்தின் பின்னணி – மாபலி மன்னனும் வாமன அவதாரமும்
ஓணம் பற்றிய கதையில் மையமாக நிற்பவர் மகாபலி மன்னன். அவன் ஆட்சி காலம் நீதியும் பரிவும் நிறைந்ததாகவும், மக்கள் துன்பமின்றி வாழ்ந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. எந்த மனிதனுக்கும் போலவே அவனுக்குள் அகந்தை வந்து சேர்ந்ததாகவும் மரபுக் கதைகள் சொல்கின்றன. இந்த கதையின் அடிப்படை கருத்து “நல்ல ஆட்சி என்றால் மக்கள் அதை மறக்க மாட்டார்கள்; ஆனால் அகந்தை வந்தால் அது தடுக்கப்பட வேண்டும்” என்பதாகும்.
விஷ்ணு பகவான் வாமன அவதாரம் எடுத்து, “மூன்று அடிக்குச் சமமான நிலம் வேண்டும்” என்று கேட்கிறார். மாபலி தானம் செய்யும் மனத்தோடு ஒப்புக்கொள்கிறான். வாமனன் திரிவிக்ரமனாக விரிந்து, முதல் அடியில் பூமியையும், இரண்டாம் அடியில் வானையும் அளக்கிறார். மூன்றாம் அடிக்கு இடமில்லை என்று வந்தபோது, மாபலி தன் தலையை சமர்ப்பிக்கிறான். இந்த இடத்தில் “நேர்மை, தானம், வாக்கு கொடுத்தால் நிறைவேற்ற வேண்டும்” என்ற அடிப்படை மதிப்பு வெளிப்படும்.
மாபலியின் பக்தி மற்றும் மன உறுதி பார்த்து விஷ்ணு மகிழ்ந்து, “ஒவ்வொரு ஆண்டும் நீ உன் மக்களைப் பார்க்க வரலாம்” என்ற வரம் அளிக்கிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த வருகையை வரவேற்கும் நினைவாகவே ஓணம் கொண்டாடப்படுகிறது. அதனால் தான் ஓணம் என்பது ஒரு நினைவு நாள் மட்டும் அல்ல; நல்ல வாழ்வின் சின்னமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
கதையின் உள்ளார்ந்த கருத்து
அதிகாரம், புகழ், வளம் ஆகியவற்றை விட மனிதனின் நேர்மை, தானம், பிறர் மீது காட்டும் கருணை ஆகியவை தான் நீடித்த மதிப்பை உருவாக்கும். அதையே ஓணம் சத்தமில்லாமல் நினைவூட்டுகிறது.
